Een Ochtend Verrassing

Een Ochtend Verrassing

4 December  2014,

Een ochtend bezoek aan het Mahathma Gandhi Tehuis voor Ouderen.

Het was een stralende en frisse dag toen Anamika, haar neef van Nederland Mark, Nausheen, Priya en ik vertrokken voor de korte rit naar Lawspet, een paar kilometer buiten Pondicherry en Auroville, om de bewoners van het Bejaardehuis te bezoeken. Het is 4 December 2014.

Morning Surprise

Het Tehuis voor Ouderen verdient de naam Tehuis, want het eenvoudigweg een huis. Geen marmeren plaat, geen tekenen van een mooie inrichting, alleen maar een eenvoudig linnen bord dat de plaats aanduid. Een twee verdieping gezinshuis in een rustige en schone straat.

Royal verwelkomt ons en neemt ons mee naar binnen alsof we familie zijn. And toen waren zij daar, 10 oudere vrouwen vredig zittend in de gezamelijke hal, met hun stralende ogen, geduldig wachtend om door ieder van ons begroet te worden. Hun handen grijpen onze beet met veel kracht alsof ze onze kostbare energy willen in laten stromen en bewaren voor later. Beneden waren ook vrouwen die in bed lagen, omdat ze niet kunnen lopen. Sommigen bleken hier al vele jaren te zijn.

Veel van hun zijn zwak en kwetsbaar. Een paar zijn eind zestig, maar de meeste lijken in hun tachtiger jaren of meer te zijn. Een erg spraakzame en energieke vrouw beweert dat ze 130 jaar oud is, en ook al herhinnerde Royal haar zacht dat ze maar 99 jaar is.
Royal spaart geen moeite om ze een voor een voor te stellen. Het laat zien met hoeveel zorgen hij een ieder omringt. Hij legt ook uit hoe het Tehuis functioneert, en boven alles, waarom het zo nodig is.

Ook al lijkt het er op dat het India goed gaat op economisch gebied, rijkdom is ongelijk verdeeld. En velen leven alleen en hulpeloos op straat. En het zijn heel vaak vrouwen die dit ongeluk toekomt. Als een vrouw trouwt in India krijgt ze toegewenst: “Dat je de moeder mag worden van 100 zonen” alsof het hebben van alleen een dochter en geen zoon, of erger nog, zelfs helemaal geen kindere, een vervloekt leven tot gevolg heeft. Vaak uitgestoten door allen, zelfs door haar man en schoonfamilie.

Ik begreep door de gesprekken met hun dat sommigen nooit kinderen hadden gehad, of dat de enige hoop en garantie op een veilige oude dag, een zoon, nooit had plaats gevonden, of dat hun echtgenoot en kinderen of ook in armoede leefde of waren overleden.

Op gegeven ogenblik ging er een sterke emotie door me heen. De blik en het aanraken van deze vrouwen brachten me terug naar een dag 13 jaar geleden toen mijn partner, Didier, en ik een weeshuis bezochten waar we onze dochter adopteerde. Ik herhinner me hetzelfde gevoel van hulpeloosheid.

Wat zijn de trieste verhalen van de vrouwen van dit Tehuis? En wat een zegening dat ze hier nu opgenomen zijn in plaats van door te leven op de straten van Pondicherry, om te sterven in viezigheid en anonimiteit, vergeten door de snel veranderende wereld?  Hoe veel zijn er, van iedere leeftijd, in India en ook daarbuiten, in elkaar gedoken in portieken, hun lichamen opwarmend in kartonnen dozen? En hoe veel Royals zijn er nodig om hun last te verlichten zodat de goddelijke balans weer hersteld is?

In India kunnen ze geen hulp verwachten van de regering. Maar hulp is er nu in de vorm van Royal. Royal, de zoon waar op zo lang gewacht is, degene die zoveel moeders heeft geadopteerd. Hij zegt:” Mijn eigen moeder is soms jaloers!” Zijn lach en zijn vertrouwelijke aanwezigheid dag in dag uit is een ware zegening voor deze vrouwen. Maar wat nog het meeste telt is dat Royal er zal zijn in hun laaste momenten van hun overgang naar een andere wereld. Royal is inderdaad hun koning!

Royal ziet er ontspannen uit, maar het is veel werk om hier dag in dag uit te zijn. Een grote verantwoordelijkheid rust op zijn schouders, die hij moedig en blij heeft geaccepteerd. Zonder twijfel zal Albert heel blij zijn om hem nu te zien vol zorg voor deze oprecht nooddurftige wezens

Het was spoedig alweer tijd voor onze kleine groep om terug te gaan. Toen we vertrokken arriveerde een Indiaas echtpaar. Het was hun 11 jarig huwelijksdag, en als zovelen in de buurt doen, hadden hun het ontbijt, het middag- en avond eten betaald voor alle bewoners van het Tehuis. Een gevoel van blijheid en wederkerige dankbaarheid was in de lucht.

Het was fijn te zien dat Royal niet alleen de financiele zorg draagt – Rs. 60 000 zijn er nodig voor de maandelijkse kosten – en dat de plaatselijke bevolking goedgeefse daden kan laten zien, want de toekomst van het Tehuis is niet zeker. Royal vertelde dat zonder de regelmatige ondersteuning van Dr Uma en Dr Shano van de Auroville Health Centre, en de help in contant geld of in goederen van India en het buitenland, hij niet in de positie zou zijn om de dagelijkse uitgave van het Tehuis te financieren, en helemaal niet de soms extra medische kosten. Want het geld achtergelaten door Albert word steeds minder. Toch kon ik in Royal’s lach een diep gevoel van vertrouwen voelen dat de Goddelijke voorzienigheid hem zal helpen om het werk voort te zetten.  Halleluja Royal!

( Voor meer informatie neem je contact op via:   anamika@auroville.org.in)

Door  Cecilia

( For further details contact anamika@auroville.org.in)

By Cecilia