Een Dak voor waardigheid

Het Doel

“A Roof for Dignity” is een nieuw initiatief, opgestart door Arielle Matthey en Ognyan Enev. Het wordt als nieuw project volledig ondersteund door de stichting “Health Care Trust Nederland”.
Het doel is om in Pondicherry land te kopen en een gelijkvloers gebouw op te trekken voor de bewoners van het huidige ‘Mahatma home for the aged’. Speciaal ontworpen voor de behoeften van de bejaarde bewoners zal het nieuwe onderkomen onderdak bieden aan zo’n dertig vaste bewoners. Een eigen onderkomen zal zekerheid op de lange termijn kunnen bieden en een hogere mate van zelfstandigheid hebben omdat er op dit moment veel geld wegvloeit; niet alleen de maandelijkse huur maar ook naar doorlopend onderhoud dat telkens door de huurders moeten worden betaald.

Kosten

Het bedrag dat nodig is om het project te realiseren is 165.000,- Euro, zo’n 194.000 Amerikaanse Dollars.  De fondsen zullen worden beheerd door de Zwitserse vereniging « UN TOIT POUR LA DIGNITÉ » (“Een Dak voor Waardigheid”).   Deze vereniging is speciaal voor dit doel im het leven geroepen en Arielle heeft al zo’n 10 000 Zwitserse Francs ontvangen, (iets meer dan 9.332,- Euro). Daarmee is de eerste stap gezet naar het uiteindelijke doel.

Ook bijdragen?

Om Roof for dignity te steunen klik je op de blauwe paypal knop hier rechts op de pagina; je kan ook doneren via je bank.

Stort een bedrag op:
Banque cantonale Neuchateloise
Place Puri 4, CH-2001 Neuchatel, Switzerland
BIC/SWIFT BCNNCH22
IBAN CH3200766000103588715

De rekening staat op naam van:
     UN TOIT POUR LA DIGNITÉ.
Het adres is
     Chemin des Ruedebins 4, 2088 Cressier NE, Switzerland

Referenties

Ter referentie kun je de volgende PDF documenten nakijken,                       (ze zijn opgesteld in het Frans)
De bankrekening van het project:  Identité bancaire
De officiele vergadering om de vereniging op te zetten:  Assemblée constitutive Septembre 2020
De statuten / het huishoudelijk reglement van de vereniging:  Statuts de l’association

Alvast dank voor je vriendelijke ondersteuning!

Over Arielle Matthey en Ognyan Enev

Arielle:

“Ik ben verpleegkundige, van Zwitserse afkomst en ik heb een specialisatie in palliatieve zorg.

Foto: Arielle Matthey (rechts) met Tailamal

Ik werk nu sinds een aantal jaar als vrijwilliger in de internationale gemeenschap van Auroville, nabij Pondicherry.  Toen ik op een dag de gelegenheid kreeg om het Mahatma Gandhi Home te ontdekken was ik meteen verliefd op deze oude dames.  Ze zijn zo dankbaar ondanks het harde leven dat ze hebben gekend.  Tijdens een driedaagse trip naar de bergen -georganiseerd met Royal- deelde ik in hun dagelijkse leven; een  totaal krankzinnige ervaring en tegelijkertijd zo vreugdevol! Vanaf dat moment bestloot ik het prachtige project te gaan steunen.”

 Ognyan Enev met links Royal

Ognyan: ” Aan de Sofia Universiteit St. Klimant studeerde ik af in psychologie, wat later schoolde ik mij in Film en Theater. Als freelancer voor de Bulgaarse Nationale televisiewas ik werkzaam als assistent regisseur en schreef ik verschillende documentaire films die ik ook regisseerde. Met een verandering van werk werd ik mede-oprichter van een van de eerste thee-salons in Sofia. Een alternatief gericht op thee, slow food en kunst. Op een van mijn trips naar India bezocht ik het Mahatma Gandhi Home en was ik dermate geraakt door de atmosfeer van deze plek dat ik besloot er naar terug te keren en met het maken van een documentaire het project te ondersteunen in het streven naar zelfredzaamheid.

Over het filmen van “Saints of Pondicherry” 

” I ging naar het Mahatma Gandhi Home met Victor Popov, een professionele cameraman en persoonlijke vriend. In een periode van twee weken zijn we iedere dag naar het home om het dagelijks leven te filmen van de bewoners en het ondersteunende team van verzorgers.”

Filming for the documentary. From left to right: Victor, Ogy and Royal.

“Een aspect was voor erg onverwacht en verassend om gewaar van te zijn en dat was dat ik voor geen enkel moment in de algemene sfeer van het huis nooit een gevoel heb bemerkt van wanhoop of van dood. Het ander dat me opviel was de manier de plaatselijke omgeving deelnam aan het bestaam van het huis en actief ondersteunde met communicatie, het delen van positieve emoties, het geven van voedsel en in sommige gevallen een bedrag aan geld.”