Filmopnames voor een documentaire

Van 20 Maart tot en met 30 Maart is onze Bulgaarse vriend Ogy Enev intensief bezig geweest met de opnames voor een documentaire over de Old Age Home. Michiel is een paar keer naar Pondicherry gegaan om voor Ogy het filmen te fotograferen.

Ogy

Met de bewoners en de verzorgers zijn de dagelijkse activiteiten van de staf en van de bewoners vastgelegd. Daarnaast zijn ook bijzondere gelegenheden en het dagelijkse leven in de buurt gefilmd.

Samen eten en oefeningen doen, bezoek aan de buurttempel, de maandelijkse nieuwemaan rituelen, dagjes uit,
bezoek van sponsors, de melkboer die de verse melk komt brengen in blinkende kannen op zn brommer en de buurtmeisjes die hun haar laten vlechten voor ze naar school gaan.

Cameraman Viktor is verantwoordelijk voor de video, Ogy Enev doet de regie, zorgt voor het geluid en de uiteindelijke inhoud van de film.

Viktor
Viktor (L) and Ogy (R)

In de documentaire komen ook gesprekken met diverse mensen zoals Royal en Anamika die in haar pottenbakkers-atelier wordt bezocht.

Afhankelijk van het eindprodukt zal de documentaire niet alleen als een levend document worden gedeeld maar misschien ook worden ingezet voor fondswerving voor de Old Age Home.

ARM EN OUD IN INDIA

Door Thijs Witteman

Ouderdom komt met gebreken. Dat weten we allemaal. Eén van die gebreken kan armoede zijn. Dat is erg, onacceptabel. Hier in Nederland groeit de armoede onrustbarend. Verschillende politieke partijen hebben bestrijding hiervan hoog in het vaandel staan. Gelukkig zijn er noodmaatregelen zoals De Voedselbank, die ervoor zorgen, dat arme mensen niet van de honger hoeven te sterven. Maar het is eigenlijk mensonterend dat we zover moeten gaan.

In India is het een heel ander verhaal. Als je ouder wordt, arm bent, en geen familie hebt om voor je te zorgen dan beland je op straat. Dan zal je moeten leven van bedelopbrengsten. En als die onvoldoende zijn dan is er niets meer.

Toen onze vriend Albert Zwaan hiermee geconfronteerd werd bij zijn werk in de indiase gezondheidzorg kon hij niet anders dan in actie komen. Hij heeft de grondslag gelegd voor een project in Pondicherry, aan de kust van de Golf van Bengalen. Daar worden momenteel twintig oude vrouwen opgevangen, die anders op straat hadden geleefd. De vrouwen worden daar zo goed verzorgd dat ieder die een bezoek brengt aan dit project diep onder de indruk raakt. Een staf onder leiding van Royal, de pleegzoon van Albert, zorgt voor een menswaardig leefklimaat voor de laatste jaren van hun leven.

Albert is enige tijd geleden overleden aan de gevolgen van een verkeersongeluk. Dat de ondersteuning van het project daar nadelige gevolgen van ondervindt moge duidelijk zijn. Maar inmiddels is de Stichting Health Care Trust Nederland opgericht om die ondersteuning over te nemen. De bestuursleden daarvan hebben er het volste vertrouwen in, dat het werk van Albert voortgezet kan worden.

En daar is uiteraard geld voor nodig. De huidige opvang van 20 vrouwen kost ongeveer €1200,- per maand. Voor onze begrippen een habbekrats. Bejaardenzorg voor €60,- per maand per persoon. Dat moet haalbaar blijven. Tot nu toe is bij vlagen veel geld binnengekomen. Maar wat zou het mooi zijn als de continuïteit van het project gewaarborgd zou kunnen worden door een kring van mensen die met een maandelijkse bijdrage garant willen staan voor het voortbestaan van het tehuis. Als er 120 mensen zijn die gemiddeld een tientje per maand bijdragen is het lek boven water. En wat is nou 120. En we beginnen niet op nul: met de ontvangen machtigingen van de laatste maanden erbij zitten we al op ongeveer €500,-.

Iedereen die dit kleinschalige project een warm hart toedraagt vragen we om de webside te bezoeken: www.regainingdignity.org en daar de nederlandstalige inhoud te bekijken. Dan vind je ook de mogelijkheid om een bijdrage te leveren: het machtigingsformulier. Een eenmalige bijdrage is uiteraard ook welkom.

Namens het bestuur van de stichting Thijs Witteman mjamwitteman@casema.nl

Eén dag in het Tehuis

Het is kwart over vijf s morgens vroeg.  Het is nog donker, en erg stil.  De drie vrouwelijke personeelsleden van het oude van dagen huis die hier slapen worden wakker en beginnen met hun eerste taken.  Schoonmaken van de hoofd ingang met bezem en water, en de eerste bezigheden in de keuken.
Om kwart voor 6 worden alle bewoners wakker gemaakt en iedereen krijgt als eerste warm water te drinken  om de stoelgang te bevorderen.  Hierna krijgt iedereen het heerlijke kopje koffie van de dag.
Eén van de personeelsleden is al bezig met het ontbijt en de andere twee helpen iedereen die hulp nodig heeft met douchen en aankleden. Het zijn vooral de bewoners die op de begane grond wonen die veel hulp nodig hebben. Er zijn er drie die niet of nauwelijks kunnen lopen.  Eén vrouw is halfzijdig verlamt en velen zijn motorisch niet zo capabel meer.
Alle bewoners krijgen elke dag schone kleding, iedere dag staat de wasmachine de vele malen te draaien om alle kleding en beddegoed te wassen.
Om 8 uur is iedereen boven en beneden in de woonkamers. Dan is er 5 tot 10 minuten tijd voor een  ieder om op haar eigen manier door te brengen met een klein gebed, een dankzeggen.  Wie weet voor nog een dag met een warm bed, een douche en genoeg te eten. Iedereen in stilte aan haar eigen god of godin. Ganesh, Laxmi, Jezus of Allah.
Dan is het tijd voor ontbijt.  Iedere dag is er een ander soort ontbijt.  Verschillende granen  zoals tarwe, rijst, een plaatselijke gierst gemaakt tot een pap of chapatti-achtige broden vaak gegeten met een klein groentensoepje dat sambar heet en chutney.
Medicijnen worden voor en na iedere maaltijd gegeven. Net wat een ieder nodig heeft. Er zijn mensen met diabetes, met hoge bloeddruk, met rheuma, een hersenbloeding. En de rekening voor medicijnen kan oplopen tot honderd euro per maand alleen voor de dagelijkse benodigdheden.  Niet voor al het extra natuurlijk zoals bijvoorbeeld Rajamani die twee weken geleden gevallen is en haar sleutelbeen gebroken heeft. Hier worden extra kosten gemaakt zoals rontgenfotos en ziekhuis consultaties, mitella etc.

Na het ontbijt word er schoongemaakt,  de woonkamers iedere dag. En iedere dag word er één kamer van top tot teen helemaal schoon gemaakt. Alles word uit de kamer gehaald, alles word  geschrobt en gepoetst voordat het weer naar binnen mag.  De Home ziet er met alle plastic stoelen en vier bedden op kleine kamers armoedig uit, maar het is er altijd schoon. De  kamers ruiken fris, behalve een van de beneden slaapkamers ( sommige vrouwen zijn incontinent ) en zien er netjes uit.  En de bewoners zijn iedere dag gedouched met schone kleding, gekamt haar en vaak zelfs sieraden. Ook kan iedereen een vochtinbrengende crème voor de droge huid gebruiken, en vaak word het door het personeel heerlijk ingesmeerd.
Iedere dag mogen of de boven- of de beneden-bewoners om de beurt beslissen wat er gemaakt gaat worden van de groentes die er gekocht zijn. Een stem in wat er vandaag voor lunch gegeten word.  Eén keer per week word er ook niet vegetarisch gegeten.  De meeste bewoners vinden het heerlijk om vis te eten.
Een aantal personeelsleden, met de hulp van 3 bewoners,  begint na het ontbijt met de voorbereidingen voor het middageten. Groenten schoon maken en snijden. De andere bewoners kijken tv of lezen wat.
Om 11 uur is het tijd voor thee. En na de thee gaan de bewoners die suikerziekte hebben oefeningen doen.  Een half uur lang word deze kleine groep die meer bevattelijk is voor ziektes sterk gemaakt door eenvoudige spieroefeningen.
Om 11.45 scharen de bewoners zich om diegenen van de bewoners die goed lezen kunnen. En zij leest voor uit de krant van vandaag en verteld iedereen  wat er allemaal gebeurt om hun heen. Pondicherry, India.  Er worden vragen gesteld en gebeurtenissen uitgelegd.
Van twaalf uur tot één is het middagete. Er zijn dagen dat er een weldoener van het Tehuis is die een verjaardag van een kind viert of hun trouwdag of wie weet stilstaat bij een sterfdag van een geliefde. En dan word er deze dag gevierd of herdacht door het hele huis eten aan te bieden.  Dan komt iedereen net voor lunch samen in de woonkamer  om voor het middageten een gebed te zeggen voor de sponsor van deze dag.  Vaak is de sponsor er ook en hij of zij bedient dan alle dames van eten, die op hun beurt weer hun dankbaarheid uiten  voor het lekkere eten en de extra aandacht.

Na middageten gaat bijna iedereen even rusten.

waarna bijna iedereen even gaat rusten.
Tussen één en drie uur is het stil in het huis. Ook het personeel dat ’s nachts actief geweest is om de bewoners bij te staan naar de wc te gaan kunnen zo extra uitrusten.
Sommige bewoners lezen eerst wat of spelen een spelletje voordat ze ook even rusten.
Na het middagslaapje en de thee waar iedereen ook een koekje bij krijgt of een andere gezonde snack worden er activiteiten gedaan 45 minuten lang door alle bewoners. Om zo de spieren en de handvaardigheden te stimuleren.  Er wordt gesjoelt of ballen gegooid, het kleuren van mandala’s etc.
Het volgende dat op het dagprogramma staat is dat alle bewoners die nog te been zijn op de straat van de Old Age Home gaan wandelen. Heen en weer, het lichaam in beweging. Vijfenveertig minuten lang en dan is het tijd voor waar ze allemaal naar uitkijken. De TV series, van 17.00 tot 18.30 word er met relish gekeken naar het wel en wee van de Tamil soapfamilies.
Het avondeten van 18.45 tot 19.15 bestaat uit chapathi of gelijkaardige granen pannekoeken of gekookte granen met wat groenten en chutney.
Na het avondeten kijken de meesten  televisie en sommigen zitten op hun kamer en lezen.
Het word langzamerhand bedtijd. Iedereen krijgt een kopje warme melk. Sommige nemen een douche en velen willen savonds als ze in bed liggen nog wat extra aandacht. Royal word vaak geroepen omdat een gewricht of ledemaat erg pijnlijk is die hij dan liefdevol insmeert met een passende crème.  Of sommigen willen gewoon prive nog even wat zeggen tegen Royal of het andere personeel.
Maar rond 21.00 is het toch echt tijd om de ogen dicht te doen.

Financieën per dag voor het hele huis,
voor 25 tot 30 personen, ( bewoners en personeel ):
x koffie, thee, en melk 20 Euro
x ontbijt 15 Euro
x middageten 20 Euro
x avondeten 10 Euro
Totaal uitgave per dag 65 Euro

Nieuwkomers

Eind Februari 2015 zijn Suguna en Indrani opgenomen in het Tehuis.

Indrani is 71 jaar.

Indrani

Ze was al bedelend gevonden in de straten van Pondicherry. Ze is psychologisch uit balans gebracht door het harde leven.  Ze ontvangt nu speciale behandeling en verzorging.

Suguna is 68 jaar en halfzijdig verlamd.
Suguna

Ze was al bedelend gevonden naast het General Hospital in Pondicherry. Ze kwam op straat terecht omdat haar zoon zelfmoord had gepleegd.
Door Royal’s zorg, het toegewijde team en de warme atmosfeer krijgen deze twee vrouwen de mogelijkheid om hun wonden te helen en te wennen aan een nieuwe fase in hun leven.

Als hij me vraagt om te blijven, zal ik blijven

Het is bijna schemerdonker deze zaterdag avond. De Dames van het Gandhi Tehuis voor Ouderen hebben zich rond twee TV’s geschaard, eentje staat boven en de ander beneden, in blijde afwachting van de wekelijkse topper, een Tamil speelfilm.

“Zaterdag avond, daar word naar uitgekeken” zegt Royal, de man achter de schermen van het reilen en zeilen van het Tehuis, en diegene die de dames “gered” heeft van hun drieste bestaan op straat.

Een midden-veertiger, maar Royal ziet er jonger uit – hij is licht gebouwd, en zijn epressieve gezicht plooit zich met gemak in een ontwapende lach. Voor deze oude dames, is hij hun geliefde ‘pleeg’ zoon.

Lakshmi heeft mijn komst verwacht; ze springt enthoesiast op van de hoge sofa en pakt mijn hand beet die ze als begroeting krachtig schud. Met zijn drieen gaan we naar een terras waar we rustig kunnen praten.

Lakshmi by Nausheen en Bari

” Ik ben erg gelukkig hier – Ik ben hier nu 5 jaar, en er ontbreekt mij aan niets,” zegt Lakshmi, die vanwege de Pondicherry winter warm is aangekleed, een trui over haar sari en blouse, en een wollen muts die over haar oren komt. “Royal is mijn zoon, er er is geen honger hier; hij voorziet ons van genoeg eten, genoeg thee, en voor mij genoeg betel bladeren en noten om te kauwen! Hij is als een geiten herder die verse sappige bladeren brengt voor de geit dat ik ben!

“Ik ben geboren bij Ulundurpettai in het dorp van Kalarukuppam; het was op de dag dat Gandhi vermoord was – dat zal je vertellen hoe oud ik ben [66 jaar]. Ik was uitgehuwelijkt aan een timmerman van Thoothukudi. Hij vond werk in Auroville onder een maestri (uitvoerder) in de bouw. Dus mijn man, ik, en onze 1 jarige zoon kwamen naar Kuyilapalayam. Het was een goed leven. Ik vond ook werk in de fabriek dat inpak papier voor zepen maakte. Daar werkte ik 16 jaar totdat de plek gesloten werd door Ohja [the Auroville administrateur, eds]. Ik herhinner me dat Ohja mij en de andere werkernemers vroeg om papieren te ondertekenen om de plaats op te heven. En alhoewel ik niet ondertekende werd de fabriek toch gesloten. Spoedig werd er in hetzelfde gebouw een technisch bedrijfje geopend dat handelde in textiel en kledingmakerij. Ik werkte daar 6 jaar totdat ik mijn knie blijvend had verwond en ik het werk niet meer kon doen. Mijn echtgenoot was ondertussen overleden. Ik vond toen werk in de tuin van een paar huizen in Auroville waar ik het gras van het gazon sneed.

Mijn zoon was een steenhouder. Hij werkte voor een vellakaran [buitenlander, eds.] van Italie in Thandrakuppan, bij Mudaliarchavadi. Deze man kocht wat land en registreerde dit onder de naam van mijn zoon, en zij leefden daar terwijl ik in Kuyilapalaym bleef. Mijn zoon werd verliefd en trouwde een meisje van Thandrakuppam. Hun eerste was een jongen die overleed, en toen werd een tweede jongen geboren. Hij was goed en kon goed leren. Toen kwam het noodlot ertussen. Mijn zoon ontdekte dat zijn vrouw ontrouw was en hij veliet haar en trouwde een tweede keer, een meisje van Edaiyanchavadi. Zij hadden een dochter en een zoon.

Door mijn zoon’s werk als steenhouder was hij altijd in aanraking stof een steen poeder. Het had een slechte uitwerking op zijn gezondheid en hij moest opgenomen worden in het ziekenhuis voor een operatie. Tijdens de operatie is hij overleden.

Toen verhuisde ik naar het huis van mijn zoon in Edaiyanchavadi om mijn schoon dochter en mijn kleinkinderen te helpen. Haar moeder woonde daar ook. Op een dag toen mijn kleindochter me koffie wilde in schenken, zei deze vrouw aan het kind, “Waarom bied je haar koffie aan – leg haar gewoon op de grond en giet koffie in haar mond”.  Het was een belediging, toch bleef ik kalm. Maar mijn kleindochter werd boos en sprak deze vrouw boos aan – haar andere oma. Ik beripste mijn kleindochter dat ze onbeleeft was naar een ouder iemand. Ik bleef nog 2-3 dagen in het huis maar ik was mentaal erg in de war geraakt. Ik besloot uiteindelijk om zelfmoord te plegen

Ik liep naar de zee en probeerde in het water te lopen om er eind aan te maken, maar er was een macht die me er van weerhield – het voelde alsof mijn zoon zijn armen om me heen sloeg en me terug trok. Ik probeerde keer op keer om de zee in te lopen, op verschillende plekken, maar iedere keer werd ik gered. Na vijf pogingen gaf ik op. Ik liep naar de Periya Amman Koil [Grote Godin Temple], ging zitten en dronk een grote mok thee. Toen kocht ik veel betel bladeren en noten een kauwde paan naar hartelust. Dat was dat.

Toen dacht ik aan deze zoon; ik had al gewerkt voor zijn vader Albert van de Auroville Health Centre en ik wist dat hij een Tehuis had voor oudere mensen. Ik besloot om hem op te zoeken – als hij me vraagt om te blijven, zal ik blijven, anders ga ik naar mijn geboorte dorp terug.

Zo is dit is nu mijn zoon geworden en is dit nu mijn thuis.”

Lakshmi blijft in contact met de familie van haar zoon. Haar twee kleinkinderen komen vaak op bezoek en brengen dan lekkers mee voor alle dames van het huis. Met bijzondere lekkernijen voor hun Lakshmi patti [oma]

Een Ochtend Verrassing

Een Ochtend Verrassing

4 December  2014,

Een ochtend bezoek aan het Mahathma Gandhi Tehuis voor Ouderen.

Het was een stralende en frisse dag toen Anamika, haar neef van Nederland Mark, Nausheen, Priya en ik vertrokken voor de korte rit naar Lawspet, een paar kilometer buiten Pondicherry en Auroville, om de bewoners van het Bejaardehuis te bezoeken. Het is 4 December 2014.

Morning Surprise

Het Tehuis voor Ouderen verdient de naam Tehuis, want het eenvoudigweg een huis. Geen marmeren plaat, geen tekenen van een mooie inrichting, alleen maar een eenvoudig linnen bord dat de plaats aanduid. Een twee verdieping gezinshuis in een rustige en schone straat.

Royal verwelkomt ons en neemt ons mee naar binnen alsof we familie zijn. And toen waren zij daar, 10 oudere vrouwen vredig zittend in de gezamelijke hal, met hun stralende ogen, geduldig wachtend om door ieder van ons begroet te worden. Hun handen grijpen onze beet met veel kracht alsof ze onze kostbare energy willen in laten stromen en bewaren voor later. Beneden waren ook vrouwen die in bed lagen, omdat ze niet kunnen lopen. Sommigen bleken hier al vele jaren te zijn.

Veel van hun zijn zwak en kwetsbaar. Een paar zijn eind zestig, maar de meeste lijken in hun tachtiger jaren of meer te zijn. Een erg spraakzame en energieke vrouw beweert dat ze 130 jaar oud is, en ook al herhinnerde Royal haar zacht dat ze maar 99 jaar is.
Royal spaart geen moeite om ze een voor een voor te stellen. Het laat zien met hoeveel zorgen hij een ieder omringt. Hij legt ook uit hoe het Tehuis functioneert, en boven alles, waarom het zo nodig is.

Ook al lijkt het er op dat het India goed gaat op economisch gebied, rijkdom is ongelijk verdeeld. En velen leven alleen en hulpeloos op straat. En het zijn heel vaak vrouwen die dit ongeluk toekomt. Als een vrouw trouwt in India krijgt ze toegewenst: “Dat je de moeder mag worden van 100 zonen” alsof het hebben van alleen een dochter en geen zoon, of erger nog, zelfs helemaal geen kindere, een vervloekt leven tot gevolg heeft. Vaak uitgestoten door allen, zelfs door haar man en schoonfamilie.

Ik begreep door de gesprekken met hun dat sommigen nooit kinderen hadden gehad, of dat de enige hoop en garantie op een veilige oude dag, een zoon, nooit had plaats gevonden, of dat hun echtgenoot en kinderen of ook in armoede leefde of waren overleden.

Op gegeven ogenblik ging er een sterke emotie door me heen. De blik en het aanraken van deze vrouwen brachten me terug naar een dag 13 jaar geleden toen mijn partner, Didier, en ik een weeshuis bezochten waar we onze dochter adopteerde. Ik herhinner me hetzelfde gevoel van hulpeloosheid.

Wat zijn de trieste verhalen van de vrouwen van dit Tehuis? En wat een zegening dat ze hier nu opgenomen zijn in plaats van door te leven op de straten van Pondicherry, om te sterven in viezigheid en anonimiteit, vergeten door de snel veranderende wereld?  Hoe veel zijn er, van iedere leeftijd, in India en ook daarbuiten, in elkaar gedoken in portieken, hun lichamen opwarmend in kartonnen dozen? En hoe veel Royals zijn er nodig om hun last te verlichten zodat de goddelijke balans weer hersteld is?

In India kunnen ze geen hulp verwachten van de regering. Maar hulp is er nu in de vorm van Royal. Royal, de zoon waar op zo lang gewacht is, degene die zoveel moeders heeft geadopteerd. Hij zegt:” Mijn eigen moeder is soms jaloers!” Zijn lach en zijn vertrouwelijke aanwezigheid dag in dag uit is een ware zegening voor deze vrouwen. Maar wat nog het meeste telt is dat Royal er zal zijn in hun laaste momenten van hun overgang naar een andere wereld. Royal is inderdaad hun koning!

Royal ziet er ontspannen uit, maar het is veel werk om hier dag in dag uit te zijn. Een grote verantwoordelijkheid rust op zijn schouders, die hij moedig en blij heeft geaccepteerd. Zonder twijfel zal Albert heel blij zijn om hem nu te zien vol zorg voor deze oprecht nooddurftige wezens

Het was spoedig alweer tijd voor onze kleine groep om terug te gaan. Toen we vertrokken arriveerde een Indiaas echtpaar. Het was hun 11 jarig huwelijksdag, en als zovelen in de buurt doen, hadden hun het ontbijt, het middag- en avond eten betaald voor alle bewoners van het Tehuis. Een gevoel van blijheid en wederkerige dankbaarheid was in de lucht.

Het was fijn te zien dat Royal niet alleen de financiele zorg draagt – Rs. 60 000 zijn er nodig voor de maandelijkse kosten – en dat de plaatselijke bevolking goedgeefse daden kan laten zien, want de toekomst van het Tehuis is niet zeker. Royal vertelde dat zonder de regelmatige ondersteuning van Dr Uma en Dr Shano van de Auroville Health Centre, en de help in contant geld of in goederen van India en het buitenland, hij niet in de positie zou zijn om de dagelijkse uitgave van het Tehuis te financieren, en helemaal niet de soms extra medische kosten. Want het geld achtergelaten door Albert word steeds minder. Toch kon ik in Royal’s lach een diep gevoel van vertrouwen voelen dat de Goddelijke voorzienigheid hem zal helpen om het werk voort te zetten.  Halleluja Royal!

( Voor meer informatie neem je contact op via:   anamika@auroville.org.in)

Door  Cecilia

( For further details contact anamika@auroville.org.in)

By Cecilia